zaterdag 23 februari 2013

Bas Haring en de te strakke broekriem

Hij is filosoof en schrijft een keer per week in De Volkskrant stukjes over de economie als wetenschap. Gisteren vond hij het mooi dat de Nederlandse overheid probeert de ‘broekriem aan te halen’, want we kunnen wel blijven lenen “opdat wij een plezierig leven kunnen leiden met mooie snelwegen, ziekenhuizen en goed onderwijs, maar op een gegeven moment moet het worden terug betaald.” Hij twijfelt dan even of de overheid misschien toch eeuwig kan doorlenen, maar zegt dan toch: “als er moet worden terug betaald, dan moeten toekomstige generaties dat gaan doen.” Jammer dat hij niet weet wanneer er wel en wanneer niet moet worden terug betaald. Het is namelijk heel eenvoudig. Als de overheid het financieringstekort op een constant niveau weet te houden, zeg 1% van het nationaal inkomen, dan zal op een gegeven moment ook de schuld en dus ook de rentelasten constant zijn (als percentage van het nationaal inkomen). Dat is de zogeheten regel van Domar. Als de nominale groei van het nationaal inkomen 2% is, dan zal bij een tekort van 1% de schuld 50% van het nationaal inkomen zijn. Bij een rente van 3% zijn dan de jaarlijkse rentelasten 1½%. Dus, als de overheid altijd een tekort heeft (van 1%), dan zijn er toch geen exploderende schulden en er worden geen lasten naar toekomstige generaties geschoven. Toekomstige generaties betalen dezelfde rentelasten als wij, namelijk in ons voorbeeld 1½%. Bovendien kunnen ze ook nog eens profiteren van onze “mooie snelwegen, ziekenhuizen en goed onderwijs” die we ze allemaal hebben nagelaten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten